وقتی برای اولین بار پا به شمال ایران گذاشته بودم، فکر می‌کردم زیبایی‌های گیلان شهرهای آن ختم می‌شود. اما وقتی یک دوست محلی به من پیشنهاد داد که “بیا تو را به جاهایی ببرم که توریست‌ها کمتر می‌روند”، دریچه‌ای از یک دنیای کاملاً جدید به رویم باز شد. تنها بیست دقیقه از مرکز شهر که دور شدیم، خودمان را در میان جنگل‌های فندق دیدم که نور خورشید از لابه‌لای برگ‌های سبزشان می‌درخشید. یک ساعت بعد، کنار تالابی آرام ایستاده بودم که انعکاس آسمان آبی در آن، مرز بین زمین و آسمان را محو کرده بود. اینجا بود که…